oardig schier

Discussie over Waarnemingen!
Foto's voor het Forum kunt u mailen naar: beheer@avifaunagroningen.nl

Moderator:hdelange

Gesloten
Gebruikersavatar
anaburen
Vogelaar
Vogelaar
Berichten:754
Lid geworden op:13 nov 2002, 00:00
Contacteer:
oardig schier

Bericht door anaburen » 20 okt 2007, 19:12

Op de kade worden wij (een groep van zo'n 25 lieden) toegesproken door Lieuwe. Hij heet ons welkom op de excursie naar Schiermonnikoog. Hij stelt de andere excursieleiders voor: Harry en Niek. En de gidsen. Als het goed is bestaat de helft van de groep naar goed gebruik uit excursieleiders of gidsen.

Afbeelding
Het is laag water en direct aan de wadkant links scharrelen er talloze steltlopertjes."Paarse Strandloper." meldt Alwin, de stagiair. Hij is blond en achttien jaar, maar met zijn ogen is er niks mis. Hij heeft een heel dramatisch telescoopje. 25x50. Als Alwin hem niet vasthoudt bungelt hij verloren aan een mager statiefje, gebutst en gedeukt. "Hij is tussen de spaken van mijn fiets gekomen. Ik heb hem van mijn opa en oma gekregen, die hadden hem in de uitverkoop gekocht. Maar er is een nieuwe in aantocht!". legt Alwin desgevraagd uit.

Iedereen vergaapt zich aan de Paarse Strandloper. Eentje zit werkelijk helemaal vooraan slechts een paar meter van ons vandaan dus die volg ik met mijn lens. Hij foerageert en dribbelt naar links. Op mijn hurken schuif ik naar links mee en probeer hem zelfs een beetje voor te zijn want vandaag komt ook het daglicht van links. Zo raak ik langzamerhand de groep kwijt en als zij aan de overkant ander grut in de telescoop aan het bewonderen zijn denk ik laat mij maar hier vandaag met mijn Paars Strandlopertje. Als fotograaf bouw je een band op met zo'n diertje. Een vogel moet je nooit achternazitten, want dat is een verloren strijd en bovendien niet netjes. Je moet kijken waar ie heengaat en hem daar discreet opwachten. Zo ook deze Paarse Strandloper.

Afbeelding
Langzaam komt hij dichterbij gedribbeld. Iedere paar seconden opkijkend of er gevaar dreigt. Mij heeft hij al vanaf grote afstand al in de peiling. Telkens weer kruisen onze blikken. Ik probeer onschuldig een andere kant op te kijken en langzaam maar zeker vult hij het scherm van mijn camera.
Dan komen er luidruchtige fietsers langs en weg is ie.

De jachthaven. Daar staat een luxueus nieuw gebouw met café, toiletten en douches.
"Wat denkt u dat u hier aan het doen bent!?" vraagt de kastelein bars aan mij als ik een kopje onder de koffieautomaat schuif.
Huh? Ik denk dat ik een kopje koffie tap dacht ik zo.
"Wat denkt u dan dat ík hier aan het doen ben?" snauwt hij terwijl hij met een klant afrekent. Hij smijt de kassalade met een klap dicht.
Deze man lijkt van vraagspelletjes te houden maar hij verwacht niet echt een antwoord.
Hij vindt dat ik met mijn tengels van zijn spullen moet afblijven en moet gaan zitten. Dan brengt hij het wel langs.
Of het al lang open is, dit mooie cafeetje, vraag ik, want ik ga mijn humeur niet laten verprutsen door zo'n zuurpruim, en of ik hier ook mag plassen.
"Sinds drie maanden." en hij maakt een bruusk handgebaar richting trap naar beneden.
Het is daar werkelijk een paradijs: een hele rij prachtige schone toiletten en douches. U hoeft er niet eens een consumptie voor te nemen, want u kunt er gewoon vanaf de buitenkant in. Tenminste als u zich niet laat storen door de borden dat deze voorzieningen uitsluitend voor de plezierjagers bedoeld zijn.
De stagiair Alwin spiedt ondertussen de hele omgeving af naar vogeltjes. Hij heeft al 267 vogeltjes op zijn naam staan en zou er vandaag graag nog een paar aan toe willen voegen.
Of ie al lang aan het vogelen is, vraag ik hem.
Hij is pas sinds twee jaar actief bezig antwoordt ie.
Daar verbaas ik mij over. Hij determineert alle vogeltjes al trefzeker vanaf grote afstand. Waarom kan í­k dat dan niet? Ik kan nog geen Tureluur van een Zwarte Ruiter onderscheiden en ik ben al ruim vier jaar bezig.
"Maar ik ging al met mijn vader vogelen toen ik acht jaar was". voegt hij eraan toe.
Ja kijk, zo kan ik het ook. Als mijn vader nog geleefd had toen ik acht jaar oud was dan had ik nu een vogelervaring van meer dan een halve eeuw.

Via de Westerplas volgen we het zompige ruiterpad naar het Noordzeestrand.
Ik maak kennis met Gerard. Gerard is vandaag voor het eerst met een IVN-excursie mee. Hij komt van het Groninger Landschap en wil zijn vogelkennis verdiepen.
Hij heeft een geweldig fotogenieke baard, laat ik hem weten.
"Ach, bij het Groninger Landschap hebben ze allemaal een baard". wimpelt hij bescheiden af.

Afbeelding
Thalatta! Thalatta! Als we de laatste heuvelrug overwonnen hebben ontvouwt zich een landschap dat ik nog nooit eerder heb gezien: het groene strand met zijn blauwwieren en purperen zwavelbacteriën. Heel in de verte ruist uitnodigend de zee.
Enige tijd later staan wij aan de branding. Al die wonderlijke blauwschakeringen die met geen camera zijn te vangen.
De wind is noordwest maar is zo zwak dat we niet verwachten nog leuke vogels aan te zien komen waaien.
Terwijl ik probeer om Drieteenstrandlopertjes op de plaat vast te leggen spiedt Lieuwe door de telescoop.
"Er komen 3 ganzen aan. Ze komen naar ons toegevlogen. Nee, het zijn geen ganzen! Het zijn... het zijn... dát is leuk!... het zijn Jan-van-genten! Het zijn juveniele Jan-van-genten!"
Het wordt een gedrang van jewelste voor de telescoop. Met hun dikke buikjes vliegen ze met ondiepe en gelijkmatige vleugelslagen af en toe onderbroken door een glijvlucht veel te snel uit het zicht.
"268!" roept Alwin de stagiair bij het zien van het Vaal Stormvogeltje in de telescoop. Ik zie een heel vaag vogeltje, maar het is voldoende voor een nieuwe kerf in mijn holster.
Op de terugtocht zetten we er stevig de sokken in, want we willen niet de boot missen.
We kunnen Lieuwe amper bijhouden. Ineens blijft hij staan en raapt een heel klein beestje op. "Kijk, een Rugstreeppad! Dit diertje kan bouwprojecten tegenhouden". Verbaasd kijk ik naar een onooglijk klein padje.

Afbeelding
Kan dat bouwprojecten tegenhouden? En dan zie ik dat Lieuwe met zijn duim een pootje van de Rugstreeppad vasthoudt om te voorkomen dat hij wegspringt. Vol bewondering kijk ik naar Lieuwe. Wat een man, dat hij zomaar een Rugstreeppad die bouwprojecten kan tegenhouden met slechts één vinger tegenhoudt!
Op de boot staart eenieder over koffie of zee en laten we indrukken bezinken.

In de bus naar Groningen gaan we over tot de gebruikelijke formaliteiten.
Deze keer hebben we een korte agenda en dat is maar goed ook want iedereen is moe en rozig van de zon en het buitenleven.
1. Notulen van de vorige keer
2. Evaluatie van de stagiair
3. Lintjesuitreiking
4. Rondvraag
De notulen slaan we maar over, want niemand heeft ze bij zich.
De stagiair: "Alwin!" Waar is de stagiair? De stagiair is zoek. Die zit waarschijnlijk ergens achter 269 aan. Dan maar meteen over naar de lintjesuitreiking. De enige, maar bijzonder eervolle kandidaat vandaag, is Niek Kanis. Na 20 jaar trouwe dienst gaat hij de vogelwerkgroep verlaten. Niek toont zich ontroerd als hij het lintje krijgt opgespeld. In zijn toespraak memoreert hij zijn vader. Die kreeg ook wel eens een lintje. Dan zei de betrokken ambtenaar: "Dat had u niet verwacht he?" En dan zei zijn vader: "Nee, maar het stond ook niet op mijn verlanglijstje."
Met Niek heb ik vandaag trouwens pas echt kennisgemaakt. Aardige man. Kan goed puzzelen en houdt van toneel. Hij leest mijn stukjes altijd met plezier, zegt ie. Hij leest ze vóór aan zijn vrouw, voor het slapen gaan.
Het is stil geworden in de bus. Een enkeling is al ingedommeld.
Ik loop naar de buschauffeur voor het ritueel: ik moet hem overhalen om te stoppen op de Grote Markt. Het is geen reguliere halte van lijn 163 en ze doen het niet graag omdat ze dan met instappende stadjers te maken krijgen. Mijn charmeoffensief is deze keer helemaal niet nodig. De man kijkt niet eens op. "Jaja hoor, als u dat wilt."
Thuisgekomen laad ik mijn 1039 foto's in de computer. In vogelvlucht bekijk ik het resultaat. Het kon minder.
En dan snel een stukje schrijven voordat ik alles weer vergeten ben. Maar ach, ik ben moe en ga eerst maar eens naar bed. Morgen. Eerst slapen.
Welterusten, mevrouw Kanis.

Ana

Gesloten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten